Als een boer niet klaagt…

‘Als een boer niet klaagt, dan is hij ziek.’ Een oud spreekwoord. Is het waar, of niet?

Fosfaat en stikstof

Nu, er zijn boeren die altijd klagen en mopperen en er zijn er die het minder doen. Ik heb me wel eens verbaasd over al dat gemopper. Maar als boerin-in-opleiding krijg ik er ook een toenemende behoefte aan. Zo probeer ik de afgelopen dagen zicht te krijgen op hoeveel mest die een vleeskip produceert, hoeveel stikstof en fosfaat daar in verdwijnt en hoeveel de kip van die stoffen binnenkrijgt. Nergens, maar ook nergens heb ik een overzicht kunnen vinden. Met cijfers die ik overal vandaan heb, kom ik er op uit dat vleeskippen via het voer een veelvoud stikstof en fosfaat binnen krijgen ten opzichte van die in de vastlegging in vlees en mest. Er moet iets niet kloppen in mijn berekeningen, maar ik kom er niet achter.

Brief en bekeuring

Ik heb vijf dagen achtereen gebeld met een instantie die me informatie moet geven over het instandhoudersrecht. De vijfde dag, vandaag, kreeg ik de dame die er over zou gaan aan de lijn. Die verbond me door met een andere afdeling waarvan de desbetreffende official mijn vraag evenmin kon beantwoorden. Nu ben ik een mail aan het opstellen waarin mijn vraag puntsgewijs wordt uitgelegd. En dan de gemeente. Die komt maar niet over de brug met een brief waar we al vijf weken op wachten. ‘Dat moet je zelf eens doen!’, ga ook ik dan denken. Bekeuring hier, boete daar, ernstige vertraging…

Zelf mopperen

Deze week heb ik lekker zitten mopperen met twee oudere bioboeren na een overigens zeer interessante lezing van Rene Groenen van De Groenenhof over zaadvaste rassen. Dat zijn planten die hun eigenschappen behouden als je het zaad ervan wint en weer uitzaait. Steeds meer zaden zijn hybride: vader en moeder van de zaadjes zijn geselecteerd op bepaalde eigenschappen, na kruising heeft de nakomeling gewenste eigenschappen, maar diens zaad is onvruchtbaar of geeft zeer rommelige nakomelingen. Dat alles in het belang van de multinationale zaadhandel, want je moet elk jaar nieuw zaad kopen.

Jagers en verzamelaars

Het gemopper met de beide heren nadien was erg vermakelijk. De een kwam er al snel op uit dat alles mis is gegaan toen we van jager-verzamelaar overgingen op landbouw. Hadden we nooit moeten doen. We zijn de wereld gaan overbevolken, de natuur gaan ruïneren en elkaar dwars gaan zitten. De ander zag het omslagpunt in de jaren zeventig liggen. Eigenlijk vormden die in onze beschaving een soort hoogtepunt, daarna raakten  we steeds dieper verstrikt in het het strakker wordende web van de bureaucratie en multinationals die de dienst uitmaken. 

Lachen om jezelf

Waarom toch dat gemopper? Het moet een soort uitlaatklep zijn. Als je het niet doet slaat de ellende naar binnen en raak je burn out. Gelukkig konden we hartelijk lachen om onszelf. Dat moet ook, de wereld draait door en je moet er je eigen plaatsje in vinden. Zo werd na al mijn gereken en andere muizenissen mijn dag gisteren goedgemaakt door de heerlijke oude rassen appels die een pomoloog uit de buurt me had geschonken, en waar ik een Piemontese appeltaart van bakte. En ’s avonds verblijdde Piet me met een van onze kippen die haar onvrijwillige levenseinde had bereikt. Ik heb haar en hem bedankt door het kipje te bereiden in rode wijn, met verse zelf geteelde kruiden uit de tuin en uien van de buurman. Stikstof en fosfaat bestaan dan even niet meer.

Geef een reactie

Vul je gegevens in of klik op een icoon om in te loggen.

WordPress.com logo

Je reageert onder je WordPress.com account. Log uit / Bijwerken )

Twitter-afbeelding

Je reageert onder je Twitter account. Log uit / Bijwerken )

Facebook foto

Je reageert onder je Facebook account. Log uit / Bijwerken )

Google+ photo

Je reageert onder je Google+ account. Log uit / Bijwerken )

Verbinden met %s