Duizelig op de biokermis

Een half jaar ben ik nu bezig met de opleiding tot bioboerin. Ik was van plan om dat proces regelmatig te delen op dit blog. Nu blijkt dat ik me soms een kind op de kermis voel. Drukte. Lawaai. Overal in willen. Reflecteren achter de pc komt er te weinig van. Hoe ziet een week er nu uit?

Vorige week donderdag (18 februari) vergezelde ik Piet naar Geldermalsen, waar hij een biologische fruitcursus volgt. We vertrokken om kwart over zes ’s ochtends omdat we voor die tijd, om negen uur, een afspraak hadden bij de Genenbank van de Universiteit Wageningen. We gingen er praten over oude rassen klaver, aangezien we al een landras witte klaver vermeerderen en ervoor voelen daar ons verder mee bezig te gaan houden. Een inspirerend gesprek en een rondleiding langs de vrieskisten waar alle oude rassen in bewaard worden.

De dagen ervoor was ik tot de conclusie gekomen dat ik het liefste biologische bloemen wil gaan telen. Bij Wageningen is een biologische pluktuin. Heel brutaal heb ik de tuinder gevraagd of ik even langs mocht komen. Hij had het er veel te druk voor, maar na even twijfelen zei: vooruit dan maar. We hadden een prettig gesprek, ook over de mogelijkheid een paar dagen mee te lopen om mij beter te oriënteren. Vervolgens heb ik een oude vriend opgezocht, terwijl Piet zijn cursus volgde, en reden we ’s avonds weer in drie uur tijd terug naar Groningen.

Wandeling in eendenkooi bij Uithuizermeeden. De kooiker teelde vroeger sneeuwklokjes om zijn inkomen aan te vullen. Sporen in het landschap!

Wandeling in eendenkooi bij Uithuizermeeden. De kooiker teelde vroeger sneeuwklokjes om zijn inkomen aan te vullen. Sporen in het landschap!

Vrijdag was het tijd voor schrijfwerk en een middag shoppen met mijn moeder, die kleren nodig had. Zaterdag heb ik met een klasgenote een prachtig oud natuurgebied bij Uithuizermeeden bezocht: een eendenkooi uit de zeventiende eeuw die deels opgeknapt gaat worden. Daarna helpen planten bij mijn stagebedrijf, De Eemstuin: onder meer tuinbonen en paksoi in de grond gezet. Wat ik zondag heb gedaan, weet ik niet meer.

Maandag en dinsdag naar school. Het is soms lastig om alle indrukken te verwerken. En meningen! We hebben een klas die varieert van wereldverbeteraar tot omschakelend gangbaar boer, van zorgboeren tot mensen die zelfvoorzienend willen leven. Het feit dat je als boer geld moet verdienen om in je levensonderhoud te voorzien, is niet voor iedereen vanzelfsprekend. Zelf vind ik een te grote focus op het economische aspect niet interessant, maar je zult met een eigen bedrijf de financiële kant rond moeten krijgen. Dat peperde de accountant me tussen de lessen in een telefoontje ook nog eens in. ‘Je moet zorgen dat de bank er vertrouwen in heeft, dus er moet een goed plan liggen.’ Het lijkt dan ineens of ík de wereldverbeteraar ben!

Tomaten enten op school, 22 februari. Verschillende onderstammen en enten. Zien welke het 't beste doen: Empower of Maxifort onderstam met Cherry type en Empower onderstam met Ardiles (ent).

Tomaten enten op school, 22 februari. Verschillende onderstammen en enten. Zien welke het ’t beste doen: Empower of Maxifort onderstam met Cherry type en Empower onderstam met Ardiles (ent).

Dinsdag kregen we les over kippen. Ik had er naar uitgezien: biologische vleeskippen houden wordt onze kernactiviteit. Maar de les ging alleen maar over leghennen. Toen ik de docent vroeg of vleeskippen later aan bod zouden komen, zei hij: ‘Daar ben ik heel snel over uitgepraat.’ Een domper als je hoopt kennis, ideeën en inspiratie op te doen. En toen ik tijdens de lunch een andere docente advies vroeg over het maken van een goede houtsingel om de uitlopen van de kippen, reageerde ze lauw. Ik meen dat men op school het houden van biologische vleeskippen een te intensieve tak van sport vindt. Het past niet in de bio-dynamische visie. Terwijl wij het gewoon heel goed willen opzetten, zo goed als we het nog nergens hebben gezien!

Dinsdag na school kwam Piet naar Dronten. Tijdens een anderecursus had hij een bio-dynamische boer in de polder ontmoet die werktuigen te koop aanbiedt. Als toekomstig boerin moet ik dan meebeslissen of we zo’n wiedeg of schoffelmachines moeten aanschaffen. Een van die apparaten was 9 x 3 meter. Mooi ding, maar hoe krijg je zoiets naar Loppersum? Een voorstelling van poppenspeler Servaes Nelissen in theater Ochterop in Meppel gaf ontspanning.

Met Isabel, mijn stagetuinder, deelde ik woensdag mijn teleurstelling over de input van school wat betreft onze kippen. Ze legde uit dat je soms echt zelf moet uitvinden wat goed is. Dat is ondernemerschap. Visies lopen uiteen, ik moet daar niet te gevoelig voor zijn. Mijn lief en partner Piet weet veel beter op zichzelf te vertrouwen, merk ik, omdat hij veel ervaring heeft en een eigen visie. Die ben ik nog aan het vormen. Alleen zou ik dit hele proces niet eens aandurven. Zo onzeker op je 54ste. In de kas kreeg ik een nieuwe opdracht: ‘wil jij eens uitrekenen’, vroeg Isabel, ‘hoeveel ik van verschillende groenten kan aanbieden aan de groothandel?’ Ik werd even wanhopig, maar het lukte de meters rijp gewas om te rekenen naar kilo’s.

De vleeskoeien bij de familie Arkema, donderdag 25 februari. Waarnemingsopdracht.

De vleeskoeien bij de familie Arkema, donderdag 25 februari. Waarnemingsopdracht.

Gisteren (donderdag) heb ik met een studiegenote uit de buurt koeien waargenomen. Zij is van klas veranderd, dus we hebben eerst uren bijgepraat en ervaringen en plannen uitgewisseld. Mijn hoofd tolde ervan. De koeien die we vervolgens bezochten in de stal bij Bé en Margreet Arkema verspreidden gelukkig een weldadige rust. Deze Blonde d’Aquintaines staan dichter bij de natuur en hun ware koe-aard, dan melkvee. Dat meenden wij te zien en de boer bevestigde dat. De stier loopt tussen de koeien en bepaalt wanneer de dieren gedekt worden – niet de boer. De boer gaat er nooit tussen lopen, maar werkt altijd van achter een hek. De dieren zijn alert en nieuwsgierig, maar houden afstand. Ook dat gaf nogal te denken. Misschien is vlees eten wel minder erg dan melk drinken! Ik moet er niet aan denken er met melkveehouders over te moeten discussiëren en ik weet het antwoord niet. Onze maatschappij is gigantisch ingewikkeld en alle meningen die mensen hebben maken het er voor mij niet makkelijker op. Wat wil ik, hoe zie ik het? Wil ik wel een mening hebben? Misschien toch een beetje te veel in de biologische zweefmolen rondgedraaid deze week?

Geef een reactie

Vul je gegevens in of klik op een icoon om in te loggen.

WordPress.com logo

Je reageert onder je WordPress.com account. Log uit /  Bijwerken )

Google+ photo

Je reageert onder je Google+ account. Log uit /  Bijwerken )

Twitter-afbeelding

Je reageert onder je Twitter account. Log uit /  Bijwerken )

Facebook foto

Je reageert onder je Facebook account. Log uit /  Bijwerken )

Verbinden met %s