Laptop verdrijft mijn stagiaire-gevoel

Je bent 54 en je wilt wat en dan ga je een nieuwe opleiding doen. Geen betere remedie om je weer JONG te voelen. Jong van geest, bedoel ik dan. Als stagiaire moet ik voor mijn gevoel door het stof: ik ben een groentje, ik kan niks, ik zie niks, ik heb geen inzicht en de boer moet mij dan tóch weer zeggen: ‘Hé, die ene kist staat dwars gedraaid!’ Deze week is het me zelfs overkomen dat ik op de wagen achter zo’n kist stond, het desondanks niet zag en aan een andere kist ging sjorren. Dan lacht de boerin gelukkig heel hartelijk!

Het is dat ik al wat levenservaring heb en het over me heen durf te laten komen. Maar een gelukzalig gevoel krijg ik er níet van. Het werk dat ik nog steeds doe – kolen in kisten leggen – is simpel. Maar ik heb er geen talent voor en leer langzaam.

Gelukkig is manlief er nog. Eergisteren kwam hij van een vergadering thuis en bleek zijn laptopscherm ineens het beeld op de kop te hebben. Op mijn Phone zocht ik en vond direct een manier om met CTR-Alt, nog een toets en de pijltjestoetsen het beeldscherm weer normaal te krijgen. Hij blij!

Gisteren kwam ik met pijn in mijn rug thuis van het kolen oogsten. ‘Mijn laptop is helemaal niet goed’, zei Piet met wanhoop in zijn ogen. Een tijdje terug is hij het ding wegens reparatie bijna twee weken kwijt geweest. ‘Wat is er?’, vroeg ik. ‘Mijn mailprogramma is weg, ik kan niet meer typen en internet is ook foetsie.’

Na het eten, dat hij me hoffelijk had voorgezet, ging ik achter de laptop zitten om te puzzelen. Piet wilde dat ik ermee ophield. Maar ik moest en zou het voor elkaar krijgen. Na een half uurtje was het zover: ik had alle instellingen teruggezet. Die maakten Piet zijn eigen acties van eerder die dag, waarbij hij in paniek haast alle programma’s van zijn laptop had verwijderd, ongedaan.

Geen groter cadeautje op een mistige, sombere dag als deze, waar ik als stagiaire weliswaar de stageboeren uit de brand had geholpen, maar me meermalen een sukkel had gevoeld. Ik had een superblije echtgenoot én weer zelfvertrouwen dat ik beter dan de boeren ben in de automatisering. En dat is óók heel belangrijk in het boerenbedrijf!

5 Comments

  1. Dag Angela, Ik had zoëven Margreet en Frederik hier en vertelde over die kleine kooltjes en Frederik zei dat de Wiersema’s die heel goed kunnen exporteren naar Engeland.
    Daar willen ze n.l. die grote kolen niet meer. Het is te gek om die kleine kooltjes weer op het land terug te gooien, juist nu kool dertig cent per kilo kost en dus duur is!
    Vertel ze dat maar eens. Trieneke Glas.

    Like

    Beantwoorden

  2. Hé Angela, je bent – een stadse 😉 – stagiaire en pas begonnen met je opleiding: je moet gewoon nog van alles leren. Je bent niet in de landbouw opgegroeid, je hebt nog niet de routine en overzicht. En van fouten leer je. Met vallen en opstaan kom je er wel, gewoon doorzetten!

    Like

    Beantwoorden

  3. Hallo Angela
    Ik vind het geweldig wat je allemaal doet en vind je blog altijd erg smakelijk om te lezen.
    Knap hoor!
    Groet Gerda van Heuveln

    Like

    Beantwoorden

Geef een reactie

Vul je gegevens in of klik op een icoon om in te loggen.

WordPress.com logo

Je reageert onder je WordPress.com account. Log uit /  Bijwerken )

Google+ photo

Je reageert onder je Google+ account. Log uit /  Bijwerken )

Twitter-afbeelding

Je reageert onder je Twitter account. Log uit /  Bijwerken )

Facebook foto

Je reageert onder je Facebook account. Log uit /  Bijwerken )

Verbinden met %s