De Goede Persoon Stuurt

Vandaag zou ik weer gaan werken bij mijn stagebedrijf. Ik had eerder deze week gebeld: het plan luidde zo ongeveer dat er pompoenen gezaaid zouden worden, of het pompoenenland verder klaargemaakt zou worden. Zo begreep ik dat. En omdat het stagebedrijf dat pompoenenland huurt bij Stedum, waar wij vlakbij wonen, zei ik: ‘Ik ben er dan om 8 uur!’ Want normaal zijn we allemaal om kwart voor acht aanwezig op de stageboerderij, gaan we samen naar het land en zijn we om 8 uur aan het werk.

Onderweg, op de fiets, mijn schop voor alle zekerheid in mijn fietsmand, kwam ik eerst Piet met zijn trekker tegen op het fietspad. Die stopte daar omdat hij er niets van snapte wat ik daar deed. Na een korte uitleg vervolgde ik mijn route. Toen ging mijn mobiel. Stageboerin Caroline. ‘Kom jij nou nog hierheen?’, vroeg ze. ‘Had je dat niet eerder kunnen zeggen?’, reageerde ik nogal bits. ‘Ik ben op weg naar Stedum!’ ‘Keer maar om’, zei ze resoluut, ‘en ga meteen naar het land toe, aan de Hooilaan, dat weet je, daar gaan we weer koolplantjes planten.’ Ik moest terug naar huis, brood ophalen, mijn fiets wegzetten, mijn auto pakken en ik zag voor me dat ze zouden beginnen met eigenlijk een man te weinig. En baalde dat het was misgelopen.

Alle leed was al snel geleden toen ik naast de boerin en drie scholieren – of schoolverlaters – zat, die dit deden bij wijze van vakantiewerk. De carrousel draaide aanvankelijk lekker langzaam, ik zat niet naast de boerin en daardoor ging ik zelf mijn trays pakken, al was de jongen links van mij wel een slag handiger dan ik: hij schoof er vaak een voor mijn neus. Maar toch, ik voelde me een enigszins gevorderde plantster.

Ik had niet zoveel te zeggen. Tijd om na te denken over mijn nieuwe avontuur. Een piekeronderwerp diende zich aan: mijn onhandigheid. Het boerenvak vergt handigheid, efficiëntie en overzicht. Zo moeten bij het keren op de akker de lege plantentrays bijvoorbeeld worden weggezet op de wagen en zetten we volle trays op de plantkar. Ik had wat lege trays in de rekken geschoven en ontdekte na een tijdje dat ik dat niet helemaal goed had gedaan. Ik bestudeerde de zaak en ging het handeltje verzetten. ‘Angela!’, hoorde ik Florian, de vaste stagiaire op het bedrijf, zachtjes roepen. ‘Oh, ik laat iedereen wachten’, zag ik zelf toen pas. ‘Bijna’, zei hij heel sympathiek.

Ik voelde me weer die verpleegster in opleiding, die als ze een patiënt ging wassen steevast de handdoek vergat of de waskom nog niet gevuld had. Dat was ons bij de eerste lessen ingepeperd: zet alles klaar zodat je niet steeds heen en weer hoeft te lopen. Na jaren ervaring vergat ik het nog! Daar tobte ik over door, terwijl de plantjes door mijn handen vlogen, ik er af en toe een liet vallen en wat missers en dubbelen had.

Vervolgens bleven mijn gedachten steken bij de markeur, die aan de zijkant van trekker is gemonteerd. Een markeur helpt de boer bij het keren om precies op de juiste afstand te rijden en koers te houden. Want de nieuwe rij plantjes moet op precies dezelfde afstand komen van de laatste rij als alle vorige rijen. Maar hoe werkt dat nou precies? Boerin Caroline antwoordde snel iets wat ik niet begreep. Toen nam boer Okke even tijd om het aan te wijzen. De markeur trekt een spoor en hij rijdt met zijn trekkerwiel in dat spoor, of liever gezegd, iets links van het spoor dat hij zich vóór en iets rechts van zijn linkervoorwiel aftekent. Zo worden al die rijtjes ook recht. ‘GPS’, zei hij olijk. ‘Weet je wel wat dat is? De Goede Persoon Stuurt.’

3 Comments

  1. Alle begin is moeilijk Angela, niemand verlangt dat je nu alles al kent.
    Morgen heb je weer iets anders te doen en dat ligt je nu nog veel beter denk ik!
    Probeer ook nog een beetje van het mooie weer te genieten morgenmiddag, want het is niet van lange duur.
    groeten x

    Liked by 1 persoon

    Beantwoorden

    1. Bedoel je ruiters? Kijk dan maar eens op onze facebookpagina ‘Friesch-Groninger witte klaver’. Boer komt idd uit Zuurdijk, is er veel mee in het nieuws geweest, van hem staat ook een filmpje op onze fb-pagina. Wij hebben wel imkers, maar die hebben hun kisten vaak opandere plekken staan, maar het us allemaal nogal dichtbij, dus ze worden vast bevligen, de klavertjes.

      Like

      Beantwoorden

  2. Hallo Angela,
    ik lees weer met veel plezier je belevenissen op het platte land. Zag op T.V. Noord, de belevenissen op 5 mei! Leuk. Geniet wel van je opleiding als Bio boerin.
    Succes. groetjes,
    Heleen.

    Like

    Beantwoorden

Geef een reactie

Vul je gegevens in of klik op een icoon om in te loggen.

WordPress.com logo

Je reageert onder je WordPress.com account. Log uit /  Bijwerken )

Google+ photo

Je reageert onder je Google+ account. Log uit /  Bijwerken )

Twitter-afbeelding

Je reageert onder je Twitter account. Log uit /  Bijwerken )

Facebook foto

Je reageert onder je Facebook account. Log uit /  Bijwerken )

Verbinden met %s